Płyną przez morza dostojne fregaty,
strachem i żądzą zieje wichura,
maszty łamane, żagli strzęp kilka,
wszak w porcie przed nimi jest złota chmura.

Huk przeogromny dział kanonady,
wśród bólu i śmierci dusz marynarzy,
trawią płomienie strzaskane pokłady,
każdy wypija rum, który warzy.

Niewielu wpłynie do portu chwały,
a szczątki nasze spoczną w głębinie,
nieważne czy okręt duży czy mały,
w cyklonie wojny o tron każdy zginie.

I czasem tylko mała łódeczka,
w porę zawróci z umysłu czeluści,
i zamiast chwytać się myśli jak brzytwy,
wiatrem wolności przez życie się puści.