Chciałbym być porankiem
Który Ciebie całą obudzi do życia
Twój ogród zmysłów odwiedzi
I sprawi że rosa powstanie na trawie

Ty podróżujesz przez sny sama
Tunelami marzeń aż po świt
Budzisz się rano z tęsknotą na oczach
Lecz nie ma Cię gdy do drzwi pukam

Nie byliśmy nigdy całkiem sami
Tajemnicą jest wciąż doznań kształt
Wiesz że znam drogę za kulisy
W teatrze naszych intymności?

Krew we mnie umiera i gnije
Twoją dziką nieobecnością
Uśmiechem królujesz w ogrodach
Czytając powietrzem nudne olśnienia

Czerwona fasola już zakwitła w Tobie
Pozwól więc zerwać te westchnienia
Które moją świadomość ogarniały
Możemy najpełniej ich posmakować