rdzawy październik mlecznym oparem
leniwie tchnie resztkami ciepła
coraz dłuższymi wieczorami
za wcześnie gasi dzienne światła

w zmąconej ciszy głośnym klangorem
rosnąca melancholia otwiera album
wspomnień przekłada kartki minionych
wiosen

ech wy żurawie wy symbole narodzin
i odchodzeń z dala od ludzkich siedlisk
w gniazdach nieśmiałe albo zbyt dumne
ptaki

ech z wami by w przestworza kluczem
Victorii pod nieboskłonem hen poszybować
w wolności tańcu na wrzosowiskach
zatracić się lekkością baletnicy
bosej stopy

choć raz waszego zakochania
pas de deux posmakować i choć przez
chwilkę móc zapomnieć rozstania
i tęsknoty