Galop (który jest tylko odwlekaniem tego co nieuniknione /powrót do jednego jedynego/)

Od czego jeśli nie od tej ziemi
poniosło nas i ponosi z kopytami.
Jakby tam gdzie galopujemy
(ponoć nie do ujarzmienia konia w sobie)
kopyta były nam na coś potrzebne.

A nam jeśli coś jest potrzebne
to tylko wodze wiary - choćby takiej
że się nie ucieknie od tego kim się jest
(że tak to się tylko sprzeniewierzamy temu)
co w nas najlepsze - dziedzictwo Boże.