Człowiek człowiekowi
przynosi zanadrze pełne uczynków.
Martwe języki ożywają pod wieczór,
sentencje się sypią z obfitych
rękawów.

Chociaż bohaterowie dzieciństwa osiedli
na mieliznach jeszcze potrafimy
osłodzić noce.

Głupio - pamiętając gorycz budzika.

Dni spadają w jazgocie datowników,
nonsensownie drepczemy pomiędzy
za i przeciw.

Uwikłani w najważniejsze sprawy
czekamy na mannę albo sztuczkę zamiany.
Śnią nam się rozstąpienia, umarłe morza.

Głupio - zabawy pod włos nigdy nie kończą się cudem.

Już nie bierzemy za dobrą monetę
moralitetów. Wiara jest luksusem,
od kiedy apokalipsy zdarzają się średnio
dwa razy na stulecie.

Głupio - miłosierdzie chadza krętymi ścieżkami.