Hymn 129 - "Początek rzeczy"
"Niebyt nie istniał wtedy, ani byt nie istniał"


okrągłe spojrzenie kości które wzeszły na świat
błyszczy utkwione w przestrzał powietrza
bez punktu stycznej konkretu
obraz maże się deszczem rozlanym na kartce papieru
na której giną kontury bledną kształty
plamy przesiąkają na wylot

niebyt wygina się w łuk zastyga

tulę ciepłe dłonie moich dzieci
zamilkłych na moment zatrzymanych w biegu
niepewnych odkrytą tajemnicą
że można nie istnieć