spójrz...

tu powinny być ściany
białe klocki
z których układa się życie
życie we dwoje

tu powinno być okno
ze słonecznym uśmiechem
z nieporadną doniczką
z widokiem na ulicę
na latarnię
na ciebie

tu powinna być podłoga
z długo skrywanymi
wstydliwymi marzeniami
wcale nie przyziemnymi
wierz mi

tu powinna być lampa
chwilami
tymi chwilami białymi jak perły
nakrywana zrzuconą w pośpiechu koszulą
jej światło można oswoić
zdobyć przychylność
pozyskać przyjaźń
poczuć jak głaszcze dłonią miękką
jak majowy wieczór

tu powinny być drzwi
na które można zerkać czekając
minuty całe
godziny
dni

tu powinien być kąt
mały azyl
wyściełany ciemnością
wytłumiony ciszą
odporny na łzy