/ dla córki /


pamiętasz taboret oczekiwań? - na którym układałam
kolana wsłuchując się w plątaninę słów przez okno,
by zmaterializować osobę. - idź spać prosiłaś.
dobrze, że padało, w deszczu nie widziałaś łez

a tamtą ucieczkę pamiętasz? - nic z niej nie wyszło,
zamieniałam wady w zalety, udowadniając ufnie,
że inni mają gorzej. jakbym się bała utraty wzroku
z nadmiaru kolorów życia.

na chwilę przychodziło zapomnienie, o urywanych
snach, i palącym bólu pod skórą.
przetrwałam, choć niepewność cięła mgliste niebo,

nie oddaliłam się na dłużej, niż płacz



(MICZE)