Ktoś nauczył mnie tęsknić,
odczytywać drogowskazy
na potężnej autostradzie zagubienia.
Ty nauczyłaś mnie kochać,
tak - pełny poświęcenia
zrywam leśne kwiaty
z tysiącbarwnych łąk świtu.
Oddechem zbudziłem magię,
która w nas była ukryta;
siłą wiary poruszyłem kamienie
wyciszonych, nienazwanych, opuszczonych
wodospadów pragnień.
Chcę podążać z Tobą
ku bezkresom Kosmosu;
chcę ujarzmić deszcz
zmywający z naszych szyj
marmurowe medaliony;
chcę ścigać wiatr
zrywający z naszych głów
korony asfodelowych książąt.
Czy wszystko pochłonął świat?
Czy ostatnie węgle
zalśniły korynckim blaskiem?
Spójrz w głąb mego serca -
tu żyje siła, w którą
trudno jest mi uwierzyć,
tu kiełkują aerolity mogące
mnie uleczyć, a którym
jeszcze nie do końca ufam,
tu tkwią hybrydy zapatrzone
w elizejskie siedziby dusz.
Czy pomożesz mi zrozumieć?