Skrzą się sanie brylantowe;
Stary księżyc śpi nad parkiem.
W blasku jego siwej głowy
Śnieg zamienił miasto w bajkę.

Drzew zmarzniętych ciche rzędy
Całe bielą obsypane.
Echo niesie w Noc Kolędy
Szklane dźwięki fortepianu.

Ponad światem - przestwór jasny;
Pod stopami błyszczy srebro.
Wchodzę w światło jak lunatyk,
A przede mną myśli biegną

Jak muzyka - w twoją stronę.
Niech powoli cię kołyszą
Kryształowym, czystym tonem.
Dalej - tylko cisza, cisza...