Ikar w zapomnieniu trącił Słońce;
Dłonie, które miały tworzyć
zniszczyły młody żywot...
Chwała na wysokościach, śmierć w otchłani.
Tam gdzieś czmycha dzień, i noc
wciąż młoda nie chce przyjść,
tak trudno jest się zbudzić
nie dotykając palcami rzeczywistości.
Dusza błądzi wśród gwiazd; pierwsza
podróż...ostatni lot i upadek.
Chwała na wysokościach, śmierć w otchłani
Poeci są Ikarami - wzlatują w wierszach
na wyżyny doskonałości,
szybują jednozgłoskowcem
penetrując niezbadane obszary...
równi są Bogom przewidując przyszłość;
Umierają żyjąc w ludzkiej pamięci
i żyją umarli dla świata.
Chwała na wysokościach, śmierć na ziemi.