od strony morza szybuje pył; osiadający deszcz
uwalnia alergeniki z powietrza

jest spokojnie, krajobraz zarysowany
możemy iść naprzód a nasze kroki
gubić rytm

szybki zaciąg eldekiem, troszkę jodu
czas przyspiesza i nic nie dzieje się ponad to

co wyrasta z tła --- maj skrzy pięciolinią
i zgrabnie przerzuca nutki

napięcia. rozblaskujemy w eonie bez przydzielonego
miejsca, tamta anima jest gdzieś już poza

określonym polem widzenia rzeczy
(to na jednym wydechu)

ale z pozostałych sypie się coś na kształt
uczuć naznaczonych szlifem

trzydziestu trzech punktów stycznych
z których szybuje pył

od morza strony