To moja Monika wśród Bożej Chwały
odwraca ode mnie wrogie strzały.
Ona na ziemi mistrzynią była,
podczas powodzi medal zdobyła.

Ona mnie zawsze bronić umiała
lecz z życiem ziemskim już się rozstała.
Wojsko jej pomnik ufundowało
i tyle po niej na ziemi zostało.

Gabrysiu córeczko moja przybrana,
za życia przez ludzi aniołem nazwana.
Ileż ty w sobie ciepła miałaś,
Tyś moją Mamę babcią nazywałaś.

Smoka płomienie Ciebie zabrały,
mój TY orzeszku - w skrzyneczce schowany.
Teraz Monice bronić mnie pomagasz,
niczego w zamian - za Miłość nie wymagasz.