zawieszam się co rusz bowiem w jakiejś przestrzeni czasem pomiędzy czyimiś udami udaję przed sobą iż nie mam pustych dłoni oszukuję te piersi co je w nich gniotę gdziekolwiek składam swoją głowę do snu zdaje mi się że to mój dom ba! nawet ten przysłowiowy kawałek podłogi czasem starcza najtrudniej rano kiedy budzę się w zupełnej ciszy kompletnie nieprzytomny zadaję sobie pytanie dzień w dzień ostatnio co ja tu do kurwy nędzy robię chociaż przez "obrazki" można się wyflaczyć dzięki Bogu lecz nie mam swojego domu kiedy pada deszcz