smutek zostawia pustkę
jak górski potok po burzy
wypłukujący nabrzmiałą ciemnością
z duszy nadzieję
- jej najcenniejszy kruszec

burząc monotonii ciszę
dewastującą powodzią
by rano gdzieś indziej popłynąć
jakby nie zauważając
nic i nikogo

noc która jak big bang
swym rewebującym echem
duszę pochłania w wieczność

kruszy miłość
a ona lśniąc srebrnymi iskrami broczy
w rosy dyjament westchnień zaklęta
poranka nadziei który nie nadchodzi

aż wątpliwości pożary
ją swymi pazurami rozszarpią

pies andaluzyjski
przegryzie kaganiec

czas jest największym tyranem i katem