Potrafiła kochać tylko w czerwonych długopisach
Wiecznie coś było nie tak,
Zawsze było coś do poprawienia, do odrobienia,
Uwielbiała zostawiać ślady.

Czasami się rozpuszczała
Na miękkich marginesach
pozwalała się rozkładać
i zapominała o pociągłych wskazówkach

Potrafiła kochać tylko w linie
Prostolinijna do krawędzi

Jego westchnień
Liczyła obroty łez

Czasami marzyła o kratce
Potem długo szczytowała
W kolejce po krągłość stalówki
Uwielbiała się zatracać

Czasami żałowała
nieugiętych kropek
pozwalając sobie
na nawiasy

Była w tym bezbłędna