na skrawku eleganckiego materiału
pokojówka rozkłada cykliczny nieład
gorąca łza ścieka do nieposłusznego
tunelu. uroczystość rozpoczyna się
na pierwszym piętrze dna

goście i służba pełzają po wilgotnych
ścianach. dziecinny głos zapowiada
kolejną erratę do słownika zjawisk

Nietykalna otwiera drzwi
gasi jaskrawe światło
w obrysach cieni ukrywa się
wypruta z dłoni linia rozumu
zagubiony artefakt

pastwi się nad niewolnikiem
oddając mu na chwilę jego myśli
podpala tętnice, po czym odbiera
- razem z prawem do następnego świtu

na tribalnym krześle
wisi patchwork z symbolami bólu i rozkoszy:
pętla, przekłute oko, filetowa harfa i wrześniowa łąka

ależ to piękne sanatorium
- wyszeptał milczący dotąd Nieistotnik

w holu odbywa się nieustający bal aligatorów
na balkonie stoi wynajęty samobójca
ktoś podpalił tło zapalniczką zippo
zapadła skondensowana noc.
z miejskiej sadzawki wyłonili się
zabłąkani goście
oczekujący w kolejce po prenumeratę brunatnego snu