powietrze stoi - goi rany po burzy
na kamieniu rzeka wzbiera się na drogę
wylewa z brzegów na jaw
przetoczy się miastem
pod pomnik zwycięstwa nad strachem

porwie ze sobą w wir błąkajcie się dzieci

koś później powie:
to nowy nurt w sztuce
uwodzenia i snucia uczy szemrząca ulica

koleinami płynie się gładko
z wyrafinowanym wyczuciem smaku marzeń
pisania menu do barów leniwej obsługi

można utonąć po szczyt pałaców kamienic i krawężników
możliwości wyznacza parterowy - wyślizgany próg bólu

mówią że to co mam - w sam raz na nic
zda się na zamiar rozbicia o twardy pośladek