o każdej pełnej stresu godzinie
szeptanie wróbli:
- może się uda doczekać rana

szuranie korzeni drzew
dotykające zimnych zerwanych więzi
gniewnych początków i spoczynków zwieńczeń
cichych jak laury

wiatr wymyślił osobowość
gwiżdże na wszystko co niesie ze sobą
życie porywa by się pobawić i ciska w zaginiony kąt

przeszywając włókna nerwowe
do szpiku zepsuty
wpycha się między wyliniałe dłonie
szukające w ziemi punktu zaczepienia
i odniesienia do roztrwonionych miejsc

pora zmienić rzęsy na zimowe
powieki ogacić
zapleść palce przy świecy
zaciągnąć się dymem na ochotnika
odsapać swoje

kopnąć w kołyskę
uśpić