Moja miłość mieszkała we mnie,
w przestronnych salach znaczeń,
błąkała się po korytarzach myśli,
jadła ze złotych talerzy nadziei,
pragnąc jeść z twojej ręki,
za dwórkę miała tęsknotę,
za klauna nocny strach,

toczona samotnością
podążała po twoich śladach,
w kółko, aż po zawrót głowy,
po pamięć o bólu pierwszym,
po przeczucie bólu ostatniego,

lubieżnie rozbierała się
przed lustrem mroku,
podążała
wąwozami zmarszczek
kamienistymi korytami
wyschniętych żył

wciąż biegła ku tobie
wyciągając przed siebie
opustoszała ramiona
pijana Nike
wołała o dar niepamięci

i tylko egzorcyzm niebytu
i osinowy kołek czasu
wyzwolą ją od wiecznego
głodu twojej krwi.